By Newsroom 
Η εμφάνιση της Ευαγγελίας Μουμούρη στην τηλεοπτική εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι» έφερε στο φως τη βαθιά συναισθηματική διαδρομή πίσω από τον ρόλο της στη σειρά «Ριφιφί», αποδεικνύοντας πως ορισμένες ερμηνείες δεν είναι απλώς υποκριτική, αλλά βιωματική εμπειρία.
Η ηθοποιός μίλησε για το πώς ήρθε σε επαφή με την ιστορία που ενέπνευσε τον χαρακτήρα της Όλγας, μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και συγκεκριμένα στην τραγική υπόθεση ενός παιδιού που έχασε τη ζωή του, αφήνοντας πίσω του ένα αίσθημα βαθιάς αδικίας. Όπως εξομολογήθηκε, από τη στιγμή που γνώρισε την ιστορία, ένιωσε πως δεν είχε επιλογή – ο ρόλος «την επέλεξε» και όχι το αντίστροφο.
Για να μπορέσει να αποδώσει με αλήθεια τον χαρακτήρα, ακολούθησε μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία προετοιμασίας. Απομονώθηκε για εβδομάδες, αναζητώντας έναν τρόπο να ταυτιστεί πλήρως με το ψυχικό βάρος της ηρωίδας. Αυτή η εσωτερική διαδρομή δεν ήταν απλώς επαγγελματική υποχρέωση, αλλά μια προσωπική βουτιά σε συναισθήματα απώλειας και πένθους.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στην πραγματική οικογένεια που συνδέεται με την ιστορία. Η ίδια αποκάλυψε πως το τραύμα παραμένει ανοιχτό, καθώς η δικαίωση δεν έχει έρθει ακόμη, γεγονός που ενισχύει το αίσθημα της «κατάφορης αδικίας» που τη σημάδεψε.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα οικονομικό ή νομικό ζήτημα, αλλά για μια απώλεια που –όπως τόνισε– ίσως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Από τις πιο δυνατές στιγμές της σειράς ήταν και η περίφημη σκηνή με την πάστα, η οποία δεν σχεδιάστηκε με ακρίβεια αλλά προέκυψε αυθόρμητα. Η Μουμούρη άφησε τον εαυτό της να λειτουργήσει με απόλυτη συναισθηματική ειλικρίνεια, μεταφέροντας προσωπικά βιώματα μέσα στην ερμηνεία της. Η σκηνή μάλιστα γυρίστηκε μόνο μία φορά, γεγονός που αποτυπώνει τη δύναμη της στιγμής.
Η ίδια έχει επισημάνει και στο παρελθόν πως η ιστορία αυτή δεν είναι απλώς μυθοπλασία, αλλά μια υπενθύμιση του πώς η κοινωνία διαχειρίζεται –ή αποτυγχάνει να διαχειριστεί– την ανθρώπινη ανάγκη για δικαιοσύνη.
Τελικά, ο ρόλος της Όλγας στο «Ριφιφί» δεν είναι μόνο μια τηλεοπτική επιτυχία. Είναι μια κραυγή για όσα μένουν άλυτα, για όσα δεν διορθώνονται ποτέ πραγματικά και για εκείνες τις ιστορίες που συνεχίζουν να ζητούν δικαίωση, ακόμα και μέσα από την τέχνη.